Valenciennes 2026 – Warmte, lekke banden en twee verdiende zeges
De thermometer klom zondagochtend meedogenloos richting de 30°C, maar dat weerhield ons er niet van om de jaarlijkse klassieker naar Valenciennes aan te vatten. Een dag vol snelheid, spanning — en verrassingen.
Tot Doornik: samen en gecontroleerd
De groep vertrok compact en bleef dat ook lang. Tot voorbij Doornik reden we mooi bijeen, de temperatuur nog draaglijk, de benen fris. Maar daarna ging het tempo fors de hoogte in, en de groep begon zijn verhaal te schrijven.
Verschillende lekke banden gooiden roet in het eten — kostbare minuten gingen verloren langs de kant van de weg. Het gevolg was onvermijdelijk: de klassieke aankomstspurt in Bon-Secours werd een dubbel verhaal.
De B-groep steelt de show
Door de vertraging van de lekke banden arriveerde de B-groep als eerste aan de voet van de kathedraal van Bon-Secours. En hoe. Het was Louise Mineo die de sprint besliste — haar allereerste klassieker bij De Roeve, direct afgesloten met een overwinning. Nog geen week eerder had ze aan het Atomium in Brussel al eens laten zien hoe dat moest. Twee ervaren rotten in het vak, Dirk en Romuald, lieten zich toch maar mooi inpakken door de nieuwkomer. 😄 Proficiat, Louise! 👏
De A-groep: spanning tot op de laatste meter
Wat later daalde het A-peloton met volle snelheid richting de finale. De laatste drie kilometer was iedereen strak gefocust — geen energie verspillen, alles bewaren voor wat komen ging. En toen de kathedraal in zicht kwam, ontplofte de sprint. Uiteindelijk was het Kevin die de sprint overtuigend naar zijn hand zette — verdiend en met overmacht. 👏 Karel De Ridder — ook hij toe aan zijn eerste klassieker bij ons — pakte de derde plek. Jelle eindigde op een verdiende tweede plaats... en doet zo opnieuw zijn reputatie eer aan. Want is het niet stilaan de vraag of Jelle de nieuwe Philip Helmus wordt — de eeuwige tweede, altijd op het podium, nooit helemaal bovenaan? 😄 Het podium was compleet.
Overleven in de hitte
Na de podiumfoto's en de groepsfoto's was er één probleem: de drinkbussen waren compleet leeg, en zonder volgwagen moesten we creatief zijn. De lokale Spar werd bestormd — al het water dat voorhanden was, verdween in onze bidons. Nood leert improviseren.
Terug naar huis
De terugrit verliep zoals het hoort bij een echte clubrit: samen. Tot richting Silly bleef het peloton intact, even op elkaar gewacht, en in Viane werd — want traditie is traditie — nog één ultieme sprint uit de benen geperst.
De welverdiende pint
Een dag van 145 km in de brandende zon verdient een gepast slot. Dat vonden we in café Den Ezel, waar een frisse pint het perfecte punt achter een mooie fietsdag zette.
Tot de volgende klassieker, sportvrienden. 🚴
